(یاران حسین ع)

میلاد امام رضا (ع) بر همه ی شیعیان مبارک باد

yaranehossin — Thu, 29 Oct 2009 19:12:22 GMT

بسمه تعالی

سالها تاریخ شمسی گشت و گشت

شادمان شد تا شنید این سر گذشت

روز میلاد امام هشتم است

هشت، هشت، جمعه ی هشتاد و هشت

میلاد امام رضا (ع) بر همه ی شیعیان مبارک باد

برای دیدن ادامه عکسها به ادامه مطلب بروید

عكس: جنبش سبز زائیده امید صهیونیست

yaranehossin — Sat, 24 Oct 2009 13:16:18 GMT

عكس: جنبش سبز زائیده امید صهیونیست

كروبي با شعار "مرگ بر منافق" به بيرون از نمايشگاه رانده شد/ محافظان كروبي اسلحه كشيدند

yaranehossin — Fri, 23 Oct 2009 14:12:18 GMT

كروبي با شعار "مرگ بر منافق" به بيرون از نمايشگاه رانده شد/ محافظان كروبي اسلحه كشيدند

مهدي كروبي عصر امروز (جمعه) در حالي كه با شعارهاي "درود بر كروبي" عده‌اي از همراهانش به نمايشگاه مطبوعات وارد شده بود، با شعار "مرگ بر منافق" عده ديگري از بازديدكنندگان به بيرون از نمايشگاه هدايت شد.

(عكس از سيد هادي كسايي)

به گزارش رجانيوز، مهدي كروبي ساعت 15 با جمعي از اطرافيانش وارد نمايشگاه مطبوعات در شبستان مصلي تهران شد و شعارهاي "درود بر كروبي"، "كروبي زنده باد موسوي پاينده باد"، "يا حسين ميرحسين" از سوي برخي هوادارانش همراهي شد.

با اين حال، وي هنوز يك‌سوم از مسير نمايشگاه را بيشتر طي نكرده بود كه با رسيدن به بخش روزنامه‌ها و خبرگزاري‌ها، با شعار "مرگ بر منافق" عده زياد ديگري از بازديدكنندگان نمايشگاه مواجه شد.

اين جمعيت با سردادن شعارهاي ديگري مانند "منافق برو بيرون"، "حروم خور برو بيرون" و "مرگ بر دروغگو" موجب تغيير مسير كروبي شدند و وي را تا بيرون از نمايشگاه با همين شعارها همراهي كردند، به طوري كه كروبي بيش از 15 دقيقه نتوانست در نمايشگاه بماند.

(عكس از علي مختاري)

تعدادي از افرادي كه در حمايت از كروبي شعار مي‌دادند به برخي غرفه‌ها صدمه زدند.

در بيرون از محوطه نمايشگاه محافظان كروبي اقدام به تيراندازي هوايي كردند و از شوكر براي پراكنده كردن مخالفان وي استفاده كردند.

پس از اخراج كروبي از نمايشگاه، تعدادي از افراد با حركت به سمت طبقه فوقاني نمايشگاه شعارهايي سردادند اما پس از آنكه به سمت طبقه پايين حركت كردند، تعدادي از بازديدكنندگان با سردادن شعارهاي "مرگ بر منافق"، بسيجي واقعي نورعلي شوشتري"، "مرگ بر ضد ولايت فقيه" ادامه پروژه اغتشاش در نمايشگاه را ناكام گذاشتند.

سایت رجانیوز

تربیت نابغه

zahramajidi — Sat, 10 Oct 2009 01:04:18 GMT

چگونه فرزند باهوش و خلاق داشته باشیم؟ حسنعلی میرزابیگی

پدر و مادر و تربیت نابغه

هنگامی که نوزادی به دنیا می آید، معجزه خلقت یعنی مغز در وجود او متجلی می شود. این موهبت الهی چاه بی انتهایی است که فرزندتان می تواند برای سیراب کردن عطش ابدی اش برای دانستن ، از آن آب بکشد . اندامی است که کودک از طریق آن می تواند هزاران راه ممکن برای رسیدن به رویاها ، تصورات و آرمان های خود را کشف کند.

هر انسانی در خود استعداد ذاتی و توانی منحصر دارد. هر کودکی با مغزی به دنیا می آید که از نظر علمی توان بالقوه داشتن والا ترین استعداد های ذاتی و موهبت های خاص ذهنی و همچنین استعداد های غریزی خارق العاده، تخیلی، خلاقانه و مخترعانه را دارد که خدا در خلقتش " فتبارک الله احسن الخالقین " گفته است.

کودک هر انسانی منحصر به فرد است و می تواند مانند یک نابغه بدرخشد. اگر با عشق از او حمایت کنید و باورش کنید هرگز دچار احساس کمبود و حقارت که مانع موفقیت است، نخواهد شد. در عوض خود دوستی و اعتماد به نفس در او تقویت خواهد شد که هر دو از لوازم آزاد کردن آن توان بالقوه یعنی نبوغ درون است که هنوز دست نخورده است.

با تقویت خود دوستی و اعتماد به نفس در کودک ، زمینه های آزاد شدن توان بالقوه بسیار مهم یعنی نبوغ درون که هنوز دست نخورده است مهیا می شود.

اگر شما فرزندتان را باور کنید، او نیز خود را باور خواهد کرد. فرزند شما از همین حالا هم از تیزهوشی فطری برخوردار است و موهبت داشتن ذهنی با تخیلات و خلاقیت های رنگی و قوی به او عطا شده است.

برای بروز نبوغ در فرزندتان به سه عامل زیر توجه کنید:

باور شما می توانید نبوغ را در فرزندتان بیدار سازید.

باور فرزندتان توان آن را دارد که یک فرد باهوش و نابغه شود.

هرگز اجازه ندهید که حتی به فکرتان نفوذ کند که فرزندتان کم هوش و کم استعداد است و هرگز ابراز هم نکنید.

اگر این سه عامل کلیدی را در ذهنتان حک کنید، برای انجام ماجرایی بسیار مهم آماده اید.

در جهت نبوغ کودک نوپایتان باید چهار قدم را بردارید:

شرایط هدایت کننده ایجاد کنید: گل در خاک مناسب و شرایط زیست محیطی مناسب رشد می کند. فرزند آدمی نیز در شرایط هدایت کننده و مناسب گُل می کند. گُل در زمین نامرغوب رشد خوب ندارد.

همواره راهنمایی کنید: دستور ندهید. کودک نسبت به لحن صدای شما بسیار حساس است. آهنگ صدای خود را چنان تنظیم کنید که ملایم و ترغیب کننده باشد. اگر فرزندتان فشاری احساس کند، هرگز به نتایج دلخواه نخواهد رسید و او لجبازی خواهد کرد. یادگیری باید برای فرزندتان لذت بخش باشد، اگر اگر احساس کند یادگیری را به او تحمیل کرده اند، دیگر برایش لذت بخش نخواهد بود.

صبور باشید نه متوقع: روانشناسان کودک دریافته اند که کودک تا سن شش سال و گاه بیشتر، به هر موضوعی نمی تواند بیشتر از دو دقیقه توجه کند. یعنی کودک پس از دو قیقه حواسش از کاری که شما می کوشید او را به آن مشغول کنید، پرت می شود و سرگرم بازی با عروسک خود می شود. پس مجبورش نکنید به کار مورد نظر شما ادامه دهد، زیرا فقط باعث آزار او می شود.

دانش را به همراه عشق به او هدیه کنید: والدین مانند همه انسان ها، میل به ابراز اشتیاق و تعصب بیش از حد دارند و گاهی خود و فرزندشان را تحت فشار بیش از حد قرار می دهند. ممکن است وقتی مشتاق و نگران بیدار کردن نبوغ در فرزندتان هستید، یک عامل حیاتی را فراموش کنید و آن شادی فرزندتان است.

همواره دانش و تشویق خود را به همراه عشق مهربانی تفویض کنید. زیرا نبوغ باید برای کودک یک موهبت باشد، نه یک تحمیل.

میم مثل مادر

zahramajidi — Sat, 26 Sep 2009 14:29:18 GMT

میم مثل مادر...

مقام مادر از زبان شخصیت ها و دانشمندان

مادر کسی است که اگر ببیند فقط چهار تکه شیرینی برای پنج نفر وجود دارد، فورا اعلام می کند که اصلا شیرینی دوست ندارد.( تنوا جردن)

بهترین درمان در جهان، بوسه مادر است.(ناشناس)

مادر، بزرگترین معلم من بود. معلم دلسوزی, عشق، جسارت. اگر عشق مثل گلی قشنگ است، پس مادر من آن گل قشنگ عشق است.(استیوی واندر)

در گوش یک بچه، مادر به هر زبانی افسون کننده است.(آرلین بندیکت)

جوانی می گذرد، عشق کم رنگ می شود، برگ های دوستی می افتند؛ اما امید نهفته مادر از همه آن ها بیشتر عمر می کند.(الیور وندل هلمز)

مادر بانکی است که ما تمام دردها و نگرانی هایمان را به او می سپاریم.

عشق مادرم نسبت به من آنقدر زیاد بود که من سخت تلاش کرده ام تا آن را توجیه کنم.(مارک شاگال)

هیچ تاثیری به نیرومندی تاثیر مادر نیست.( سارا جوزفا هیل)

نیروی مادری بیشتر از قوانین طبیعی است. ( بابارا کینگ سالور)

یک مادر خوب به اندازه صدها معلم ارزش دارد.(جورج هربرت)

قلب مادر کلاس درس فرزند است. (هانری وارد بیچر)

عشق مادر همانند نیرویی است که یک شخص عادی را وادار می کند که امری غیر ممکن را انجام دهد.

مادر فرزندانش را دوست دارد حتی اگر آنها شایسته دوست داشته شدن نباشند.(کیت سمپری)

هر وقت مادر فاسد شد، نسل نیز فاسد می شود.( اسمایلز)

یک بوسه مادرم مرا نقاش کرد.(رافائیل)

دامان مادران، دبستان اولیه بشر و کارخانه آدم سازی است.( ناپلئون بناپارت)

مادر جلوه حق است، رضایت او رضایت خداست. باید خدا را راضی نگاه داشت.(دومیستر)

زن فرشته ایست آسمانی که پروردگار برای آن اینقدر خوب و لطیف او را آفریده که مردان را در دامان پرمحبت خود تربیت و افراد عفیفی مانند خود به جامعه بشریت اهدا کنند.( اسمایلز)

قلب مادر زیبا ترین و جاودانه ترین جایگاه فرزند است؛ حتی در روزهایی که موهای فرزند سفید شده باشد. هر فرد در تمام عالم تنها یک چنین قلبی را مالک است.(استیفتر)

من تمام وجودم را به مادرم مدیونم؛ من تمام موفقیتم را در زندگی به آموزش های اخلاقی، فکری و جسمانی مادرم مدیونم.(جورج واشنگتن)

شریف ترین شغل در جهان مادر است؛ مادر واقعی بودن، زیبا ترین هنر ها و مهم ترین حرفه هاست.

کسی که می تواند شاهکاری را نقاشی کند یا کتابی بنویسد که بر میلیونها نفر تاثیر بگذارد، شایسته تحسین و تمجید بشر است، اما کسی که با موفقیت خانواده ای از پسران و دختران شایسته و سالم را بزرگ می کند- که روح های جاودان آن ها در طی سال ها تاثیر گذار خواهد بود- مدت ها بعد که این نقاشی ها از رنگ و رو افتادند و کتاب ها و مجسمه ها نابود شدند، شایسته بیشترین احترامی است که که آدمی می تواند ابراز کند.( دیوید مک کی)

دانستنیهایی برای مادران؛ اصغر بهمنی

عنایت امام حسین به عزاداران

yaranehossin — Mon, 21 Sep 2009 17:26:18 GMT

بسمه تعالي

بوي سيب سرخ

يكي از دوستان شيخ رجب علي خياط نقل مي كند كه: همراه ايشان به كاشان رفتيم. عادت شيخ اين بود كه هر جا وارد مي شد به زيارت اهل قبور مي رفت. هنگامي كه وارد قبرستان كاشان شديم، شيخ گفت:

«السلام عليك يا اباعبدالله _{عليه السلام}».

چند قدم جلوتر رفتيم فرمود: «بويي به مشامتان نمي رسد؟»

گفتيم:نه! چه بويي؟

فرمود: «بوي سيب سرخ استشمام نمي كنيد؟»

گفتيم:نه!

قدري جلوتر آمديم به مسوول قبرستان رسيديم، جناب شيخ از او پرسيد:

«امروز كسي را اين جا دفن كرده اند؟»

او پاسخ داد: پيش پاي شما فردي را دفن كرده اند و ما را سر قبر تازه اي برد. در آنجا همة ما بوي سيب سرخ را استشمام كرديم. پرسيديم: اين چه بويي است؟

شيخ فرمود: «وقتي كه اين بندة خدا را در اين جا دفن كردند، وجود مقدّس سيّدالشهدا_{عليه السلام} تشريف آوردند، اين جا و به واسطة اين شخص عذاب از اهل قبرستان برداشته شد.»

منبع:كتاب معجزات و كرامات امام حسين_{عليه السلام}/ص۲۹۴

عيد سعيد فطر

yaranehossin — Sun, 20 Sep 2009 13:07:18 GMT

بسمه تعالي

عيد سعيد فطر بر همه ي عاشقان مبارك باد

خلق گیرند روزه و من گیسویت

جویند هلال ماه و من ابرویت

در بین تمام ماه های هر ساله

یک ماه مبارک است آن هم رویت

اللهم عجل لولیک الفرج

دعای وداع ماه مبارک رمضان

yaranehossin — Sat, 19 Sep 2009 02:37:18 GMT

دعاى وداع ماه مبارك رمضان

شيخ صدوق رحمة الله عليه براى وداع ماه مبارك رمضان دعائى ذكر كرده كه مى‏گويد: ابو بصير از امام صادق (عليه السلام) روايت كرده كه حضرت فرمود: «تقول فى وداع شهر رمضان «اللهم انك قلت فى كتابك المنزل على نبيك المرسل و قولك الحق شهر رمضان الذى انزل فيه القرآن هدى للناس و بينات من الهدى و الفرقان، و هذا شهر رمضان قد انصرم فاسالك بوجهك الكريم، و كلماتك التامات ان كان بقى على ذنب لم تغفره و تريد ان تحاسبنى به او تعذبنى عليه او تقايسنى به ان يطلع فجر هذه الليلة، او ينصرم هذا الشهر الا و قد غفرته لى يا ارحم الراحمين‏» (1)

در وداع ماه مبارك بگوئيد، بار پروردگارا تو خود گفتى در كتاب مقدس كه بر نبى مرسلت نازل فرموده‏اى و قول تو حق است كه ماه رمضان كه در او قرآن نازل شده و مايه هدايت و رستگارى مردم و دلائل آشكار از هدايت و وسيله تشخيص حق از باطل مى‏باشد، اينك ماه رمضان به پايان رسيد «و فيوضاتش تا سال آينده از ما قطع شد» پس تقاضا مى‏نمايم از تو به آبروى گراميت، و كلمات تام و تمامت، اينكه اگر بر من گناهى باقى مانده ( و پاك نشدم) كه هنوز آن گناهم را نيامرزيدى، و اراده حسابرسى او را دارى، يا مى‏خواهى به آن گناه باقيمانده عذابم كنى، و يا به اندازه گناهم عقوبت نمائى، تا اينكه طلوع كند فجر اين شب، يا پايان پذيرد اين ماه مبارك، مگر آنكه آن گناهانم را بيامرزى و از تقصيرم در گذرى، اى مهربانترين مهربانان.

امام خميني کجاها مدارا نکرد؟/3

yaranehossin — Wed, 16 Sep 2009 10:25:18 GMT

بسمه تعالي

انجمن حجتیه؛ حکایت مقدس نمایان بی شعور/ سازمان مجاهدين مواجهه با خط امام

نماز جمعه تهران فرصتی بود تا رهبر انقلاب ضمن هشدار نسبت به جریاناتی که در مقابل مردم و رأی مردم قرار گرفته اند، مستنداتی تاریخی را مورد اشاره قرار دهند و از مدارا و برخورد امام راحل با جریانات و گروهک ها و اشخاص سیاسی مختلف سخن به میان آورند؛ سخنانی که به نوعی هشداری تلقی می شد برای بانیان آشوب و ناآرامی ها در کشور. ایشان فرمودند:«از اول انقلاب در بين همين گروه‏هائى كه در دوران پيش از انقلاب و در حوادث سالهاى مبارزات، همه در كنار هم بوديم، اختلافهائى به وجود آمد. امام (رضوان اللَّه تعالى عليه) با همه‏ى اين اختلافات يك جور برخورد نكرد. همين طور كه در روش اميرالمؤمنين عرض كرديم، روش امام (رضوان اللَّه عليه) هم همين جور بود؛ يعنى اول با مدارا، با نصيحت؛ ليكن آن وقتى كه اقتضاء كرد، برخورد كرد.»

رهبر انقلاب از گروه هایی هم نام بردند. ایشان فرمودند:«يك گروه مربوط به دولت موقت بودند و مشكلات آنها بود، يك گروه آن كسانى بودند كه عليه لايحه‏ى قصاص آن حركت را انجام دادند، يك گروه حتّى كار را به ترور و درگيرى‏هاى خيابانى كشيدند؛ با هر كدام از اينها امام يك نحوى برخورد كرد.»

ایشان البته از برخوردهای امام با شخصیت هایی که در سطوح بالای حکومت قرار داشتند هم سخن به میان آوردند:«در سطوح بالاى حكومت هم بود؛ نخست‏وزير بود، رئيس جمهور بود، حتّى بعدها در اواخر عمر امام (رضوان اللَّه عليه) در سطوح بالاتر از رئيس جمهور هم بود. امام با كسانى كه احساس كردند نميشود با اينها بيش از آن مدارا كرد، برخورد كردند.»

و توضیح دادند که:«همه هم سوابق انقلابى داشتند، سوابق مذهبى داشتند، خيلى‏شان هم در سطوح بالا بودند؛ ليكن خوب، اينجور شد ديگر؛ اين انشعابها پيش آمد. بعضى واقعاً با امام درافتادند... بعضى با امام درافتادند و مداراى امام را نديده گرفتند. امام به همين گروهك منافقين كه خواسته بودند بيايند با ايشان ملاقات كنند، پيغام دادند كه اگر شما به حق عمل كنيد، من مى‏آيم سراغ شما؛ اگر دست از اين كارهاى خلاف برداريد، خود من مى‏آيم سراغ شما. يعنى امام تا اين حد با اينها مدارا كردند و حرف زدند. خوب، وقتى احساس خطر شد؛ بخصوص آن وقتى كه مسئله، مسئله‏ى رسوخ دادن مبانى غلط در كالبد نظام و انقلاب است، اين ديگر مثل سمِ مهلك است. آن وقت امام رعايت نكردند، مدارا نكردند.»

در این مجال به تفصیل تاریخ گروهک ها و شخصیت هایی که در سال های آغازین انقلاب مورد مدارا و برخورد امام قرار گرفتند، مورد بررسی قرار خواهد گرفت. تاریخ گروهک ها و شخصیت هایی که روزگاری شاید جزیی از نهضت به حساب می آمدند و بعضا مورد اعتماد کامل انقلابیون بودند اما کم کم راهشان از انقلاب جدا شد. برخی شرایط و مستندات تاریخی قرابت بالایی با شرایط امروز دارد و از قابلیت تطابق بالایی نیز برخوردار است.

در بخش سوم اين گزارش به بررسي مواضع انجمن حجتيه و سازمان مجاهدين انقلاب پرداخته شده است:

4) انجمن حجتیه؛ حکایت مقدس نمایان بی شعور

انجمن حجتیه در سال 1336 توسط شيخ محمود ذاکرزاده تولائی معروف به حلبی تاسیس شد. حلبی از واعظان معروف آن زمان در شهر مشهد بود که به دنبال ماجرای دولت مصدق و پس از شکست در انتخابات مجلس از سیاست کناره گیری کرد و با مهاجرت به تهران انجمن را بنیان گذاشت. انجمن هدف اصلی خود را مقابله با بهائیت می دانست و اعضای خود را از ورود در سیاست منع می کرد. در تبصره دوم اساسنامه انجمن آمده بود: «انجمن به هيچ وجه در امور سياسى مداخله نخواهد داشت و نيز مسووليت هر نوع دخالتى را كه در زمينه‏هاى سياسى از طرف افراد منتسب به انجمن صورت گيرد، برعهده نخواهد داشت.»(20)

در آغاز امام نه تنها اجازه دادند اعضای انجمن از وجوهات برای پیشبرد فعالیت های خود بهره ببرند، بلکه آیت الله خزعلی را نیز به عنوان نماینده خود در انجمن معرفی کردند. برخی مراجع نیز در این برهه به حمایت و تقدیر از فعالیت های انجمن در مواجهه با خطر نشر بهائیت پرداختند.

با اوج گیری نهضت اما کم کم واقعیت چهره های انجمنی ها مشخص شد. حجتیه ای ها در مبارزات نیز نه تنها به بهانه مبارزه با بهائیت کمکی به انقلابیون نکردند بلکه با سخنرانی های متعدد، حرکت امام را محکوم نمودند. در این دوره در زمانی که سه وزیر کشور بهایی هستند و مسئولیت های متععدی در اختیار بهائیان است، شاه با استقبال کامل فعالیت انجمن را همراهی می کند و با تائیدات مکرر ادامه حرکت را تضمین می نماید. در اینجاست که همکاری صمیمانه تر با ساواک شروع می شود. در واقع شاه تعادلی میان حضور بهائیان و فعالیت های انجمن ایجاد می کند که همواره بهانه ای برای مبارزه در دست انجمنی ها باشد و متعاقب آن نوعی تفرقه در بدنه مذهبی جامعه ایجاد شود.

با پیروزی انقلاب حلبی حتی صریحا نسبت به امام موضع گرفت و به حرکت انقلابیون اعتراض کرد. او در مورد امام تصریح کرد:«يك خودكاري در دستش گرفته و يك اعلاميه‏اي نوشته، مي‏خواهد آمريكا را شكست بدهد.»(21) انجمن اصل انقلاب قبل از ظهور را زیر سوال می برد و بیان می کرد که باید نشست تا امام زمان بیاید و کارها را انجام دهد. حلبي در سخناني همراه با طعنه و حتي اهانت به امام(ره) می گوید: «يك چند صباحي است دارند تشجيع ميكنند اما به بيراهه، ملتفت نكته باشيد، اول شما يك افسر، يك پيشوا و رهبر معصوم، جنگي پيدا كنيد يك رهبري كه بتواند اداره اجتماع كند روي نقطه عصمت نه عدالت عدالت كافي نيست. پريشب گفتم اوّل او را پيدا كنيد او را اقامه به كار كنيد، مطرح داشته باشيد، نقشه صحيح طبق نظر اين رهبر معصوم داشته باش، آن‌وقت برو جانت را بده. آن‌وقت منهم واجب است منبر را رها كنم. منبر بازي است، هفت‌تير به كمرم ببندم بروم جلو. آن رهبر جلو باشد رهبر معصوم جلو بيافتد، فهميدي؟ بنده توي خانه‌ام بنشينم، پلو بخورم، به جناب آقا بگويم برو ميدان (طعنه به حضرت امام)، مي‌گويد: برو آقا دنبال كار خودت، خيلي خوب است، خودت بيا عمل كن، التفات فرموديد يا نه؟ خون مردم عرض و ناموس مردم را نمي‌توان داد به كسي كه خطا مي‌كند. انشاء‌الله‌تعالي، به ياري خدا، به لطف خدا آن حاكم اسلامي، آن حاكم الهي كه معصوم از هر خطا و اشتباه است و معصوم از هر گناه است، حضرت بقية‌الله تشريف بياورند، جانمان را قربانش مي‌كنيم.»(22)

با مشخص تر شدن رویکرد کسانی که امام بعدها آنان را مقدس نمایان بی شعور و ولایتی های بی ولایت لقب داد، کم کم ایشان از آیت ا... خزعلی خواستند تا به حضورش با عنوان نماینده در انجمن پایان دهد. آیت الله خزعلی در این خصوص می گوید:«نظر به سازماندهي و گستردگي انجمن حجتيه، امام به من فرمودند كه بر اين گروه نظارت كنم و به ايشان گزارش نمايم. از ايشان درخواست كردم تا حكم كتبي به من بدهند.ايشان گفتند: نيازي به اين مسأله نيست. ولي به علت سوءاستفاده‌هاي بعضي افراد انجمن آن هم در حد فردي نه خود انجمن، اينگونه براي ديگران مطرح مي‌كردند كه بودن اينجانب در انجمن دليل بر تأييد امام بر كل انجمن است. امام هم از 12 رمضان 60 اين نظارت را از من گرفتند.»(23)

با پیروزی انقلاب انجمن در چرخشی تعجب بر انگیز از شهیدان خود سخن گفت و خود را به اصطلاح کاتولیک تر از پاپ جلوه داد. اوج نفاق و دورویی انجمنی ها در این دوره به نمایش گذاشته شد.

حلبی که روزی در تماس با آقای شریعتمداری می گفت باید در تقوای امام شک کرد در این دوره مدافع انقلاب شد و چنان سخن گفت که انگار سالیان دراز است همراه با امام بوده!(24)

اگرچه انجمنی ها خود را از موالیان حضرت حجت و حامیان واقعی انقلاب جلوه می دادند، اما همچنان انحراف های ایدئولوژیک در عمق بینش آنها وجود داشت. انحراف هایی که با واکنش جدی تر امام مواجه شد:««یک دسته دیگر هم که تزشان این است که بگذاریدکه معصیت زیاد بشود تا حضرت صاحب بیاید. حضرت صاحب مگر برای چه می‌آید؟ حضرت صاحب می‌آید که معصیت را بردارد. ما معصیت می‌کنیم که او بیاید؟ این اعوجاجات را بردارید، این دسته‌بندی‌ها را برای خاطر خدا، اگر مسلمانید، و برای خاطر کشورتان، اگر ملی هستید، این‌ دسته‌بندی‌ها را بردارید. در این موجی که الان این ملت را به پیش می‌برد، در این موج خودتان را وارد کنید و برخلاف موج حرکت نکنید که دست و پایتان خواهد شکست.»(25)

به دنبال این قبیل مواضع، انجمن با چهره ای حق به جانب طی بیانیه ای پرمعنا و کنایه دار تعطیلی خویش را اعلام کرد. در این بیانیه با اشاره به سخنان امام آمده بود:«در پی این فرمایش شایع شد که طرف خطاب امر مبارک این انجمن است. اگر چه به هیچ وجه افراد انجمن را مصداق مقدمه بیان فوق نیافته و نمی یابیم و در ایام گذشته به خصوص از زمانی که حضرت ایشان با صدور اجازه مصرف انجمن از سهم امام علیه السلام این خدمات دینی و فرهنگی را تأئید فرموده بودند هیچ دلیل روشن و شاهد مسلمی که دلالت بر صلاحدید معظم له به تعطیلی انجمن نماید در دست نبود. معذلک در مقام استفسار برآمدیم. البته تماس مستقیم میسر نگشت؛ لیکن با تحقیق از مجاری ممکنه و شخصیت های محترمه موثقه و بنا به قرائن کافیه محرز شد که مخاطب امر معظم له این انجمن می باشد. لذا موضوع توسط مسئولین انجمن به عرض موسس معظم و استاد مکرم حضرت حجه الاسلام و المسلمین آقای حلبی دامت برکاته رسید. فرمودند: در چنین حالتی وظیفه شرعی در ادامه فعالیت نیست. کلیه جلسه ها و برنامه ها باید تعطیل شود...»

این بیانیه همچنین می افزود:«براساس عقيده دينى و تكليف شرعى خود، تبعيت از مقام معظم رهبرى و مرجعيت و حفظ وحدت و يكپارچگى امت و رعايت مصالح عاليه مملكت و ممانعت از سوءاستفاده دستگاه‏هاى تبليغاتى بيگانه و دفع غرض‌ورزى دشمنان اسلام... اعلام مى‏داريم كه از اين تاريخ، تمامى جلسات انجمن تعطيل مى‏باشد و هيچ كس مجاز نيست تحت عنوان اين انجمن كوچكترين فعاليتى كند.»(26) البته امام نیز با بیان اینکه انجمن تعطیل شده است و نه منحل آن روز این حرکت را بی فایده خواند.(27)

امام بعدها نیز در منشور روحانیت به صراحت در مورد انجمنی ها سخن به میان آوردند. ایشان فرمودند:«دسته ای دیگر از روحانی نمایانی که قبل از انقلاب دین را از سیاست جدا می دانستند و سر به آستانه دربار می ساییدند، یک مرتبه متدین شده و به روحانیون عزیز و شریفی که برای اسلام آن همه زجر و آوارگی و زندان و تبعید کشیدند، تهمت وهابیت و بدتر از وهابیت زدند. دیروز مقدس نماهای بی شعور می گفتند دین از سیاست جداست و مبارزه با شاه حرام است؛ امروز می گویند مسئولین نظام کمونیست شده اند! تا دیروز مشروب فروشی و فساد و فحشا و فسق و حکومت ظالمان برای ظهور امام زمان ارواحنا فداه را مفید و راهگشا می دانستند، امروز از این که در گوشه ای خلاف شرعی که هرگز خواست مسئولین نیست رخ می دهد، فریاد وااسلاما سر می دهند! دیروز حجتیه ای ها مبارزه را حرام کرده بودند و در بحبوحه مبارزات تمام تلاش خود را نمودند تا اعتصاب چراغانی نیمه شعبان را به نفع شاه بشکنند، امروز انقلابی تر از انقلابیون شده اند! ولایتی های دیروز که در سکوت و تحجر خود آبروی اسلام و مسلمین را ریخته اند در عمل پشت پیامبر و اهل بیت عصمت و طهارت را شکسته اند و عنوان ولایت بر ایشان جز تکسب و تعیش نبوده است، امروز خود را بانی و وارث ولایت نموده و حسرت ولایت دوران شاه را می خورند! راستی اتهام آمریکایی و روسی و التقاطی، اتهام حلال کردن حرام ها و حرام کردن حلال ها، اتهام کشتن زنان آبستن و حلیت قمار و موسیقی از چه کسانی صادر می شود؟ از آدم های لا مذهب یا از مقدس نماهای متحجر و بی شعور؟ فریاد تحریم نبرد با دشمنان خدا و به مسخره گرفتن فرهنگ شهادت و شهیدان و اظهار طعن ها و کنایه ها نسبت به مشروعیت نظام کار کیست؟ عوام یا خواص؟ خواص از چه گروهی؟ از به ظاهر معممین یا غیر آن؟ بگذریم که حرف بسیار است. همه اینها نتیجه نفوذ بیگانگان در جایگاه و در فرهنگ حوزه هاست و برخورد واقعی هم با این خطرات بسیار مشکل و پیچیده است. از یک طرف وظیفه تبیین حقایق و واقعیات و اجرای حق و عدالت در حد توان و از طرف دیگر مراقبت از نیفتادن سوژه ای به دست دشمنان کار آسانی نیست. با این که در کشور ما در اجرای عدالت بین روحانی و غیر آن امتیازی نیست، ولی وقتی با متخلفی از روحانیت خوش سابقه یا بدسابقه برخورد شرعی و قانونی و جدی می شود، فورا باندها فریاد می زنند که چه نشسته اید جمهوری اسلامی می خواهد آبروی روحانیت را ببرد.»(28)

امام در جایی خطاب به ناطق نوری، وزیر کشور و علی اکبر پرورش، وزير آموزش و پرورش، نظر خود را نسبت به انجمن چنين ابراز می کنند:«به آنها پست کليدی ندهيد. خطرناکند. وقتی آمدند بين شما تفرقه ايجاد می کننند، تشتت ايجاد می کنند. برادران را به جان هم می اندازند. آنها کار ديگری دارند. دنبال مسئله ديگری هستند. اينها با شاه همکاری می کردند. برايشان مسئله دين مطرح نبوده است.»(29)

ایشان همچنین در جواب آقای امامی کاشانی در جایی می فرمایند:« آنها را من تائید نمی کنم، آنها از نظر بینشی انحراف دارند و اینها معتقدند که در زمان غیبت امام زمان نمی شود تشکیل حکومت داد و ادامه می دهند که انجمن قابل اصلاح نیست.»(30)

و به این ترتیب مدارای امام با حجتیه ای ها هم به پایان رسید. مواجهه امام با انجمنی ها از آنجا بود که آنان از انقلاب و جنگ و مبارزه دم می زدند اما در پوشش این همه ادعا نوعی سکولاریسم را ترویج می کردند. انحراف فکری از خط انقلاب عمده ترین دلیل حذف انجمنی ها بود.

5) سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی

سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی مجموعه ای است که توسط 7 گروه انقلابی در تاریخ 16/1/1358تاسیس شد. در این مجموعه آقای راستی کاشانی نماینده امام(ره) در سازمان بود تا جهت دهی سازمان از راه صحیح منحرف نشود و بین اعضاء نیز اختلافی پیش نیاید. در آغاز فعالیت امام نقطه نظرات خود را به اعضای سازمان انعکاس می دادند و بعضا حتی در خصوص نوع عضوگیری نیز رهنمودهایی ارائه می دادند.

با گذشت زمان اختلاف هایی بین طیف چپ سازمان یعنی طیف بهزاد نبوی با نماینده امام پیش آمد و این طیف به مقابله با نماینده امام برخواستند. چندی بعد طیف چپ سازمان به خاطر اختلاف با آقای راستی از سازمان کناره گیری کرد. بعدها به خاطر شرایط کشور و خارج شدن نظامیان از گروه های سیاسی، سازمان به صورت نیمه تعطیل در آمد و در نهایت در سال 65 با درخواست آقای راستی، حضرت امام(ره) با انحلال سازمان موافقت فرمودند. بعدها همان طیف چپ سازمان که با نماینده امام سر ناسازگاری گذاشته بودند، سازمان مجاهدین جدید را تشکیل دادند. طیف چپ سازمان قدیم که داعیه دار سازمان جدید شدند، در درون انقلاب باقی ماندند تا آنکه در سال های بعد اختلاف بین خط امامی ها و آنها بالا گرفت.

در حالی که امام راحل تاکید کرده بودند:«اگر آنان (فرزندان انقلابيم) جذب حضرات آقايان جامعه مدرسين نشوند در آينده گرفتار كساني خواهند شد كه مروج اسلام آمريكائيند.» و افزوده بودند:«من، جامعه ي مدرسين را مغز متفكر و چشم بينا و وجدان سالم و حساسي براي دستگاه اداره كننده ي كشور مي دانم و معتقدم اگر ما براي حوزه ي علميه به عنوان قاعده ي اصلي و اساسي در انقلاب و جمهوري اسلامي،نقش و ارزش قايل هستيم-كه البته قايليم-ناگزيريم براي جامعه ي مدرسين با آن سوابق و تاريخ درخشان و علم و تقوا و استعداد بالا و مايه هاي قوي فقاهتي، نقشي اول را قايل شويم.»

با این وجود سازمان در مقابل جامعه مدرسین هم ایستاد و نه تنها مخالفت کرد، بلکه باب بی حرمتی را نیز گشود. و این همه بعد از ان صورت گرفت که سازمان مجاهدین رسما از اظهارات سخیف آغاجری که دین را افیون توده ها و حکومت ها دانسته بود و تقلید را حرکتی میمون وار لقب داده بود، دفاع کرد و جامعه مدرسین به خاطر عدم مناسب مشی عملی سازمان با اساسنامه و مرامنامه اش آن را نامشروع خواند.

پس از این بود که محمد سلامتي دبير كل سازمان گفت:«ما جامعه مدرسين حوزه علميه قم را به عنوان يك گروه سياسي در جناح رقيب تلقي مي كنيم، نه به عنوان يك مجموعه مذهبي قابل قبول» و محسن آرمين هم اضافه کرد:«ما دين خود را از آقايان نگرفته ايم تا با صدور اطلاعيه بتوانند از ما بگيرند.» در واقع داعیه داران خط امام هر آن گونه که می توانستند به نمایندگان و معتمدان امام حمله کردند.

به واسطه این دست انحرافات بعدها کم کم برخی اعضای سازمان از بدنه آن فاصله گرفتند و با اعلام برائت از این مجموعه، آن را ترک کردند. در یکی از بیانیه ها که در سال 1384 از جانب اعضای سابق سازمان منتشر شد، خطاب به مردم ایران چنین آمده بود:«عده ای از فرزندان شما در سازمان مجاهدین انقلاب، سنگینی وظیفه خطیر روشنگری و تنویر افكار جامعه را بردوش خود احساس كرده و ضمن اعلان انشعاب از سازمان مذكور هم قسم شده اند در این مقطع حساس بدون هیچ ملاحظه ای حقایقی را از پشت پرده سیاست با شما بازگویند تا در پیشگاه مردم و نسل های آینده شرمسار نباشند كه یقینا مقدمه شرمساری در پیشگاه خدا خواهد بود.»

در این بیانیه صریح و تحلیلی به روند شکل گیری سازمان و انحطاط آن پرداخته شده بود و از جهت گیری های نادرست و ناصواب آن سخن به میان آمده بود. نویسندگان بیانیه تصریح داشتند:«ما - انشعابیون از سازمان مجاهدین انقلاب- بار دیگر تاكید می كنیم كه به علت دگردیسی رهبران سازمان و آلوده شدن ایشان به بازی های قدرت و ثروت دیگر سنخیتی با ایشان در خود ندیده و قصد داریم به زودی با تشكیل گروهی جدید تحت عنوان "مجمع مجاهدین انقلاب اسلامی" اعلام موجودیت نمايیم.»

در ادامه نیز آورده بود:«از شما مردم فهیم مخصوصا قشر آگاه دانشجو و دانشگاهی می خواهیم ما را در این امر مهم یاری نمائید تا مانند گذشتگانمان (طیف راست و چپ سازمان) از مسیر درست جدا نیفتاده و به چرب و شیرین دنیا آلوده نشویم و در پیشگاه امام(ره) و شهدا سرافكنده نگردیم.»(31)

یکی دیگر از اعضای سازمان مجاهدین نیز طی نامه ای پرده از روند استحاله و انحطاط سازمان برداشته بود و عدم ادامه حضور خود را اعلام کرده بود. در نامه او این گونه آمده است:«راستش مثل آدمی می مانم که همه گذشته اش به یکباره پودر و دود شده و به هوا رفته است. به عنوان یک بسیجی پنجاه و هشتی و به عنوان یک آدم در شرف میانسالی که عمر نوجوانی و جوانی اش را به پای جمهوری اسلامی ریخته است و همه عمر با امام و شهدا مانوس بوده و از سال 68 به بعد آرمان های زندگی اش را به دست عده ای قدرت طلب خودکامه بر باد داده است و به خیال خود با حضور در سازمان در کنار افرادی قرار گرفته که با او درد مشترک دارند ، امروز آرمان های خود را به نوعی دیگر مخدوش و منکوب دیده ام و این برایم بسیار و بسیار سخت و غیر قابل تحمل بود.»

او همچنین ادامه داده بود:«اگر سازمان هم مثل مشارکت برای جلب نظر چند جوجه روشنفکر به این نتیجه رسیده که باید در برخی امور تجدید نظر کند، عیبی ندارد ولی هزینه اش از دست دادن چند عضو جوجه متحجر مثل حقیر است. صراحتا" بگویم امام بزرگترین خط قرمز زندگی ام بوده است.»

او همچنین به خدشه دار شدن آرمان هایش در این حزب و احساس حقارت از این بابت اشاره کرده بود و افزوده بود:«امروز با تمام وجود این حقارت را حس کردم... نوشتن این سطور فقط از باب درد دل بود و اینکه اگر مرا عجالتا" در سازمان ندیدید گله مند نشويد.»(32)

کار سازمان اما به مواجهه با جامعه مدرسین و دفاع بی چون و چرا از سخنان وقیحانه آغاجری نیز ختم نشد. بعدها خبری منتشر شد که خبر از شالوده شکنی های جدید می داد. خبر از این قرار بود:«موارد مربوط به ولایت و امامت از مرامنامه سازمان مجاهدین انقلاب حذف شد.» اگر چه جهت گیری های سازمان مجاهدین انقلاب طی این سال ها خود گواه فاصله گرفتن این سازمان از خط ولایت و امامت بود، اما هیچ کس گمان نمی کرد این این فاصله به تقابلی علنی بینجامد و سازمان ناگذیر شود موارد مبنایی مرامنامه خویش را برای ادامه حیات سیاسی حذف کند.

اصلاح اساسنامه و مرامنامه سازمان از آن رو مطرح شد که به اعتقاد برخی صاحب نظران این تغییر و اصلاح نه امری متعارف که از باب گشوده شدن درهای سازمان برای برخی گروهک ها بود. در کنگره سالیانه سازمان قبل از آنکه سخنی در این باب به میان بیاید، بهزاد نبوی نسبت به برخی واکنش ها به این تحولات اظهار نگرانی کرده بود. او گفته بود:«در اين جلسه بچه مسلمونهاي آگاه مملکت حضور دارند بنابراين تقاضا دارم به دليل اهميت مرامنامه سازمان ، امروز نسبت به تصویب مرامنامه راي مخالف بدهيد تا کار کارشناسي بيشتري روي آن شود.»
در سال قبل از آن مقرر شده بود پیش نویس مرامنامه جدید برای تصویب در کنگره امسال آمده شود. برخی اعضا بر این باور بودند که امکان ادامه فعالیت با این مرامنامه وجود ندارد و از سوی دیگر اصلاحات مورد نیاز اساسی است و نگارش مجدد مرامنامه مورد نیاز است.

بهزاد نبوی در آن جلسه با توجه به تعهد شورای مرکزی مبنی بر آماده کردن پیش نویس گفته بود:«هنوز روي حذف و اضافه کلماتي مانند نبوت و امامت و ولايت در مرامنامه تصميم گيري نکرده ايم اما از قم تماس گرفتند و گفتند تمام مشروعيت اين سازمان روي هوا رفته است!»

اظهارات درون سازمانی این چنینی هیچ گاه تکذیب نشدند و عملا این سکوت به معنای تایید وجود برخی حرف و حدیث ها در خصوص اصلاحات بنیادی در جهت گیری سازمان بود. یعنی در واقع آنچه تا کنون مخفی و غیر علنی بود، به صورت علنی تر و شفاف تر طرح شد.

پس از انتشار این خبر اگر چه آرمین سخنگوی سازمان مجاهدین حذف "امامت" از اساسنامه را تکذیب کرد، اما در واکنشی معنا دار ترجیح داد نسبت به حذف "ولایت" سکوت اختیار کند. در عین حال روزنامه کارگزاران نیز به نوعی ماهیت اصلی خبر را تایید کرد. این روزنامه در شماره روز شنبه خود تصریح کرد:«اصلاحات مورد بحث مرامنامه این سازمان، در مرحله بحث‌های مقدماتی است و احتمالا در كنگره سال آینده مجاهدین انقلاب بررسی خواهد شد.»

ارزیابی ها از تغییرات احتمالی در مرامنامه سازمان این بود که هدف اصلی زمینه سازی برای باز کردن درب های سازمان به روی برخی گروهک ها و مجموعه های مطرود نظام از یک سو و اتخاذ مواضعی رادیکال تر در آینده از سویی دیگر است. سازمان مجاهدینی ها در انتخابات مجلس هشتم توانستند اعتماد از بین رفته بین خود و خاتمی را باز ستانند و به این ترتیب در انتخابات ریاست جمهوری دهم با بدنه اصلاحات برای ساختارشکنی متحد شوند و آنها را به سمت و سوی مواضع رادیکال سوق دهند. آخرین فعالیت های سازمان در حالی است که می توان آن را ماجرای آن را نیز به واسطه اعترافات مطرح شده و مواجهه با نظام و خط امام پایان یافته تلقی کرد.

پايگاه اطلاع رساني رجا نيوز

گزارش هاي مرتبط:

امام خمینی کجاها مدارا نکرد؟/2جبهه ملی؛ از مدارا تا ارتداد/ نهضت آزادی؛ از مدارا تا عدم رسمیت

امام خمینی کجاها مدارا نکرد؟/1- شما منافقینی را که توطئه‌اتان بر ضد ملت ثابت شد، سرکوب خواهیم کرد

امام خمینی کجاها مدارا نکرد؟/2

yaranehossin — Tue, 15 Sep 2009 18:25:18 GMT

جبهه ملی؛ از مدارا تا ارتداد/ نهضت آزادی؛ از مدارا تا عدم رسمیت

گروه تاریخ- محمد مهدی تهرانی: نماز جمعه تهران فرصتی بود تا رهبر انقلاب ضمن هشدار نسبت به جریاناتی که در مقابل مردم و رأی مردم قرار گرفته اند، مستنداتی تاریخی را مورد اشاره قرار دهند و از مدارا و برخورد امام راحل با جریانات و گروهک ها و اشخاص سیاسی مختلف سخن به میان آورند؛ سخنانی که به نوعی هشداری تلقی می شد برای بانیان آشوب و ناآرامی ها در کشور. ایشان فرمودند:«از اول انقلاب در بين همين گروه‏هائى كه در دوران پيش از انقلاب و در حوادث سالهاى مبارزات، همه در كنار هم بوديم، اختلافهائى به وجود آمد. امام (رضوان اللَّه تعالى عليه) با همه‏ى اين اختلافات يك جور برخورد نكرد. همين طور كه در روش اميرالمؤمنين عرض كرديم، روش امام (رضوان اللَّه عليه) هم همين جور بود؛ يعنى اول با مدارا، با نصيحت؛ ليكن آن وقتى كه اقتضاء كرد، برخورد كرد.»

در بخش قبل به گروهک منافقین پرداخته شد و در این بخش، جبهه ملی و نهضت آزادی مورد بررسی قرار می‌گیرد:

2)جبهه ملی از مدارا تا اعلام ارتداد

اگرچه شکل گیری جبهه ملی به رهبری دکتر مصدق به سال 1328 و قبل از انتخابات دوره شانزدهم مجلس شورای ملی برمی گردد، اما فراز و نشیب های زیادی بر سر راه این جبهه وجود داشته تا آنجا که برخی بازه فعالیت آن به چهار دوره تقسیم می کنند؛ چهار دوره ای که با معلق شدن نسبتا کامل فعالیت های جبهه ملی و احیای دوباره آن از هم تفکیک می شود. بازه فعالیت جبهه ملی چهارم از سال 1356 آغاز می شود و تا برخورد قاطع امام با آنها ادامه می یابد.

با شکل گیری مقدمات نهضت، جبهه ملی نیز که گاها مواضع تندی علیه شاه و سلطنت داشت، درصدد برقراری ارتباط با انقلابیون برآمد. رهبران جبهه ملی خواهان مواجهه با اصل سلطنت شاه نبودند، بلکه هدف خود مقابله با استبداد البته در چارچوب ساختار حاکم معرفی می کردند. این رویکرد تا ملاقات کریم سنجابی با امام در پاریس در آبان ماه 57 ادامه یافت. بعد از این ملاقات جبهه ملی با صدور بیانیه ای سه ماده ای نظام پادشاهی را غیرقانونی اعلام کرد. در این بازه زمانی البته امام از اینکه راه جبهه ملی با انقلابیون متفاوت است سخنان به میان آوردند و تاکید کردند:«اینجانب نمی توانم از جبهه ای ها و نه از بزرگشان اسمی ببرم و ترویجی بکنم؛ راه آنها با ما مختلف است.»(9)

با اوج گیری نهضت، مواضع جبهه ملی در مواجهه با اسلام مکتبی و فقاهتی کم کم آشکارتر شد. با این همه امام می کوشید تا با مدارا از حذف این جریان جلوگیری کند. امام در تاریخ آذرماه 1357 در پاسخ به این سوال که "آیا جبهه ملی را با کلیه اجزای متشکله اش حفظ خواهید کرد؟"، پاسخ دادند:«هر فرد یا گروه و دسته ای که بتواند خود را با خواسته های نهضت اسلامی موجود در ایران که عموم ملت در آن شرکت دارند، هماهنگ سازد، می تواند در ادامه کار، وظیفه خود را انجام دهد. در غیر این صورت در میان مردم جایی ندارد و ملت ایران هوشیارانه این مسائل را تعقیب می کنند.»(10)

در این بازه زمانی امام هیچ گاه جبهه ملی و فعالیت آنان را نفی یا محکوم نکردند.(11) اما در شرایطی که مقابله جبهه ملی با نهضت آشکارتر شد، امام نیز ناگذیر به اتخاذ مواضع صریح تری شدند و البته در عین اینکه هشدار می دادند، زبان به نصیحت می گشودند:«من متاسفم از این اشخاص که دعوی ملیت می کنند و با اغراض ملت مخالفت می کنند. آنها که با اسم ملیت و با اسم خلق دوستی خنجر به پشت ملت می زنند بیدار بشوند. بدانند که یا سران آنها سرسپرده اجانب هستند و می خواهند مسائل را برگردانند به حال اول، یا بکشند طرف چپ یا بکشند طرف راست. اینها بیدار بشوند؛ ما آنها را نصیحت می کنیم و اگر به نصیحت گوش نکنند، کار دیگر می شود.»(12)

این مدارا ادامه یافت تا آنکه کار به مواجهه جبهه ملی با لایحه قصاص رسید. جبهه ملی که رویکردی لیبرال داشت در مقابل لایحه قصاص که برآمده از قرآن و شریعت بود، ایستاد و مردم را دعوت به راهپیمایی کرد. امام در واکنش به این فعالیت ها که در واقع قیام در مقابل قرآن دانسته می شد، موضع شدیدی گرفتند و "ارتداد" جبهه ملی را اعلام کردند تا این جبهه برای همیشه با حضور مردم در خیابان ها از صحنه سیاسی کشور حذف شود.

امام فرمودند:«من مى‏خواهم ببينم كه اين راهپيمايى كه امروز اعلام شده است، اساس اين راهپيمايى چه هست. من دو تا اعلاميه از "جبهه ملى"، كه دعوت به راهپيمايى كرده است، ديدم. در يكى از اين دو اعلاميه، جزء انگيزه‏اى كه براى راهپيمايى قرار داده‏اند، لايحه "قصاص" است. يعنى مردم ايران را دعوت كردند كه مقابل لايحه قصاص بايستند. در اعلاميه ديگرى كه منتشر كرده بودند تعبير اين بود كه "لايحه غير انسانى"! ملت مسلمان را دعوت مى‏كنند كه در مقابل لايحه قصاص راهپيمايى كنند، يعنى چه؟ يعنى در مقابل نص قرآن كريم راهپيمايى كنند! شما را دعوت به قيام و استقامت و راهپيمايى مى‏كنند در مقابل قرآن كريم. نص قرآن كريم.»

امام همچنین ادامه دادند:«آقايان تمام تكليفها را به جا آوردند و عمل كردند، فقط يك تكليف مانده و آن جمهورى اسلامى را به هم زدن؟! تمام تكليفهايى كه بر ما و شما متوجه است، چه از قشر نويسندگان و روشنفكران و جبهه‏ها و نهضتها و سايرين، تمام تكاليف فقط منحصر به اين شده است كه اين جمهورى اسلامى را در خارج از كشورطور ديگرى كه هست نمايش بدهيد، ومردم را دعوت كنيد كه بر خلاف جمهورى اسلامى شورش كنند؟! ديگر همه چيز درست شده است، فقط اين يكى مانده؟! ... من بايد متأسف باشم، من بايد بسيار متأسف باشم، از اينكه غيب نمى‏دانم! نمى‏دانستم در چنته اينها چه هست. من بعضى از اينها را مى‏پذيرفتم؛ به ايشان هم محبت مى‏كردم؛ ليكن نمى‏دانستم كه اينها بر ضد قرآن هم قيام مى‏كنند.»

امام خمینی(ره) به ماجرای عینک زدن به سگ و گردان او به اسم آیت الله هم اشاره کردند:«مسلمانها بنشينند تماشا كنند كه يك گروهى كه از اولش باطل بودند [هر كارى مى‏خواهند بكنند]- من از آن ريشه هايش مى‏دانم- يك گروهى كه با اسلام و روحانيت اسلام سر سخت مخالف بودند. از اولش هم مخالف بودند. اولش هم وقتى كه مرحوم آيت اللَّه كاشانى ديد كه اينها خلاف دارند مى‏كنند و صحبت كرد، اينها [اين‏] كار كردند [كه‏] يك سگى را نزديك مجلس عينك به آن زدند و اسمش را "آيت اللَّه" گذاشتند! اين در زمان آن بود كه اينها فخر مى‏كنند به وجود او. او هم مُسلِم نبود. من در آن روز در منزل يكى از علماى تهران بودم كه اين خبر را شنيدم كه يك سگى را عينك زده‏اند و به اسم "آيت اللَّه" توى خيابان‌ها مى‏گردانند. من به آن آقا عرض كردم كه اين ديگر مخالفت با شخص نيست؛ اين سيلى خواهد خورد. و طولى نكشيد كه سيلى را خورد. و اگر مانده بود سيلى بر اسلام مى‏زد. اينها تفاله‏هاى آن جمعيت هستند كه حالا قصاص را، حكم ضرورى اسلام را، "غير انسانى" مى‏خوانند.»

ایشان تأکید داشتند که با اشاره به کسانی که علیه حکم قرآن ائتلاف کرده اند، فرمودند:«من از اول يك خَلَجانى در ذهنم حاصل مى‏شد راجع به بعضى اينها؛ لكن صبر كردم. صبر كردم و نصيحت كردم. صبر كردم، و هر وقت اينها آمدند- يعنى هر وقت نه- اما بسيارى اوقات، آنها را به مسائل اسلامى دعوت كردم؛ به عمل به قانون دعوت كردم؛ به حفظ و حراست جمهورى اسلامى دعوت كردم. كم كم آن احساسِ من زياد شد. تا وقتى كه مى‏بينم آن جناح منافق در ميدان است و تأييد مى‏كند. تا وقتى كه مى‏بينم آن جبهه‏اى كه بر ضد اسلام است تأييد مى‏كند. [براى‏] من تكليف شرعى است، تا ديگر، تأييد نكنم.»

امام در نهایت تصریح کردند:«اینها مرتدند. جبهه ملی از امروز محکوم به ارتداد است. بله، جبهه ملی هم ممکن است بگویند که ما این اعلامیه را نداده ایم. اگر آمدند در رادیو امروز بعد از ظهر آمدند در رادیو اعلام کردند به اینکه این اعلامیه ای که حکم ضروری مسلمین، جمیع مسلمین، را غیر انسانی خوانده، این اطلاعیه از ما نبوده؛ اگر اینها اعلام کنند که از ما نبوده، از آنها هم ما می پذیریم.»(13)

3) نهضت آزادی از مدارا تا اعلام عدم رسمیت

اعضای نهضت آزادی که فرزندان معنوی مهندس بازرگان به شمار می آمدند، با دیبرکلی او از سال 1340 فعالیت خود را شروع کردند. بازرگان هم در مواجهه با رژیم سلطنتی به مقابله با اصل رژیم اعتقادی نداشت اما کم کم همراه و همگام با نهضت شد و تا آنجا پیش رفت که مظایفی از جانب امام به او محول شد. بازرگان هم سابقه مقابله جدی با شاه داشت تا آنجا که او و آیت الله طالقانی در دادگاه نظامی محکوم شدند و امام به مناسبت محکومیت این دو پیامی را خطاب به مردم صادر کردند.

امام قبل از ورودشان به ایران طی حکمی بازرگان را موظف به تشکیل هیئتی 5 نفره در مناطق نفتی کردند و بعد از ورود نیز به پیشنهاد شورای انقلاب و با اعتمادی که به مهندس بازرگان داشتند، او را مأمور تشکیل هیئت موقت نمودند. در حکم امام آمده است:«بنا به پيشنهاد شوراى انقلاب، بر حَسَب حق شرعى و حق قانونى ناشى از آراى اكثريت قاطع قريب به اتفاق ملت ايران كه طى اجتماعات عظيم و تظاهرات وسيع و متعدد در سراسر ايران نسبت به رهبرى جنبش ابراز شده است، و به موجب اعتمادى كه به ايمان راسخ شما به مكتب مقدس اسلام و اطلاعى كه از سوابقتان در مبارزات اسلامى و ملى دارم، جنابعالى را بدون در نظر گرفتن روابط حزبى و بستگى به گروهى خاص، مأمور تشكيل دولت موقت مى‏نمايم تا ترتيب اداره امور مملكت و خصوصاً انجام رفراندم و رجوع به آراى عمومى ملت درباره تغيير نظام سياسى كشور به جمهورى اسلامى و تشكيل مجلس مؤسسان از منتخبين مردم جهت تصويب قانون اساسى نظام جديد و انتخاب مجلس نمايندگان ملت بر طبق قانون اساسى جديد را بدهيد.»(14)

با این همه کم کم راه نهضت آزادی و بازرگان هم از انقلاب جدا می شود. بعد از تسخیر لانه جاسوسی و انتشار اسنادی که وابستگی دولت موقت را هم نشان می داد، بازرگان استفا داد تا نوبت به ریاست جمهوری بنی صدر برسد. امام در وقایعی که منجر به اعلام ارتداد جبهه ملی شد، نهضت آزادی را هم نصیحت کردند و از آنها با عنوان "نماز شب خوان" یاد کردند؛ تعبیری که نشان از مدارای امام داشت؛ مدارا با کسانی که کارنامه چندان روشنی در سال های بعد از انقلاب نداشتند. ایشان فرمودند:«آيا "نهضت آزادى" هم قبول دارد آن حرفى را كه "جبهه ملى" مى‏گويد؟ آنها هم قبول دارند كه اين حكم- حكم قصاص- كه در قرآن كريم و ضرورى بين همه مسلمين است، "غير انسانى" است؟ آيا اين نماز شب خوانها اين را قبول دارند يا نه؟ شك ندارم كه قبول ندارند. خوب، اعلام كنيد. چرا ساكت نشسته‏ايد. مگرنهى از منكر فقط بايد من را نهى كنيد؟»

امام از نهضت آزادی را جمعیتی متدین لقب دادند و زا آنها خواستند تا همان روز در راديو اعلام كنند که اعلاميه‏ جبهه ملى را قبول ندارند. ایشان فرمودند:«اما ما چه بكنيم؟ من كه مى‏گويم بايد از دست اين دوستان يك فكرى بكنيم.... من نمى‏خواهم اينها به آن طورى كه خودشان را رساندند برسانند. من نمى‏خواستم كه وضع اين‏طور بشود. من نمى‏خواستم كه اين مردم و اين ملت كه سال اول جمهورى اسلاميشان هست اين‏طور مشوش بشود خاطرشان از امثال شماها. من نمى‏خواستم كه شما ائتلاف بكنيد با منافقينى كه بر ضد اسلام‏اند، و "شناخت" شان منتشر است. ولى چه بكنم، خوب، شما گوش نكرديد به نصيحت. الآن هم من نصيحت مى‏كنم، اين "جمعيت متدين نهضت آزادى" را، و آقاى رئيس جمهور را، الآن هم من نصيحت مى‏كنم كه آقا شماها دست برداريد از اين سنگ اندازى جلوى چرخ اسلام، دست برداريد از اين تضعيف مجلس و تضعيف روحانيت و تضعيف ملت و تضعيف روحيه ملت و تضعيف روحيه ارتش.»(15)

با اعلام عدم کفایت بنی صدر فضای کشور متأثر از آشوب های خیابانی طرح ریزی شده توسط منافقین و ترورها و انفجارها شد. در این فضا نیز امام به نصبحت نهضت آزادی پرداختند و از آنها خواستند تا راه خود را از آشوبگران جدا کنند. امام فرمودند:«من حالا هم باز به اين افرادى كه خيلى منحرف نيستند، من به اينها باز نصيحت مى‏كنم كه شما بياييد و حسابتان را از اين منافقين كه قيام بر ضد اسلام كردند حسابتان را جدا كنيد.»

امام ادامه دادند:«شما ديديد كه آقاى بنى صدر حسابش را جدا نكرده، خدا مى‏داند كه من مكرر به اين گفتم كه آقا، اينها تو را تباه مى‏كنند. اين گرگهايى كه دور تو جمع شده اندو به هيچ چيز عقيده ندارند، تو را از بين مى‏برند، گوش نكرد، هى قسم خورد كه اينها فداكار هستند، اينها مردم كذا هستند؛ يعنى، آنهايى كه دور و بر او هستند. خوب من مى‏دانستم كه اينجور نيستند.»

امام با اشاره به تحرکات منافقین افزودند:« آن روزى كه اينها پيروز بشوند- خداى نخواسته- شما فداى آنها خواهيد شد، شما را پل قرار داده‏اند براى پيروزى، وقتى كه رفتند اين پل را عقب خودشان خراب مى‏كنند، آنها مزاحم نمى‏خواهند. من باز هم عرض مى‏كنم به آقايان كه ماه مبارك رمضان است و درهاى رحمت خداى تبارك و تعالى به روى همه گناهكاران باز است و شما تا دير نشده است در اين ماه رمضان خودتان را اصلاح كنيد. ما همه بايد خودمان را اصلاح كنيم؛ ما هيچ كداممان يك آدم حسابى نيستيم. پناه به خدا بايد ببريم و خودمان را اصلاح كنيم و با اين جريانى كه خروشان و درياى مواج آدمهاى متعهد است ما با آنها خودمان را در همان جريان بگذاريم. جريان مخالف سيل، انسان را خرد مى‏كند، جريان مخالف موجهاى شكننده دريا، انسان را از بين مى‏برد.»(16)

این همه مدارا باز راه به جایی نبرد تا آنکه امام در نهایت در پاسخ نامه سید علی اکبر محتشمی پور که آن زمان وزارت کشور را عهده دار بود رسما عدم رسمیت نهضت آزادی را برای همیشه اعلام کردند. در نامه محتشمی پور آمده بود:«نهضت آزادى پس از استعفا و بركنارى دولت موقت پيوسته در جهت اعلام مخالفت با دولت جمهورى اسلامى، مجلس شوراى اسلامى، و حتى قوه قضاييه و مغشوش كردن اذهان بوده است. مسئولين نهضت با سمپاشيهاى خود نسبت به سياستهاى دولت، دفاع مقدس و جنگ، مسئله برائت از مشركين و فاجعه خونين مكه مكرمه، جهاد مالى و تصميمات شورايعالى پشتيبانى جنگ و بالاخره فرمايشات اخير حضرت امام- روحى فداه- راجع به حكومت و ولايت مطلقه، در جهت مبارزه و تضعيف نظام جمهورى اسلامى گام برداشته‏اند.»

در این نامه با اشاره به نزدیکی ایام انتخابات مجلس به سخنانی از دکتر یزدی اشاره شده بود که در آن ابراهیم یزدی به صراحت از عزم نهضت آزادی برای مقابله با آنچه تحمیل فتوا بر مردم می خواند سخن به میان آورده بود. یزدی گفته بود:«... برگزارى انتخابات مستلزم وجود جامعه باز است، اگر رفتيم واقعاً مفيد خواهيم بود و نخواهيم گذاشت اين فتاوى را به زور بر مردم تحميل كنند، شخصى كه از طرف نهضت به مجلس برود مسلماً از اين توپ و تشرها جا نخواهد زد، اگر قرار باشد مملكت را با "فتوا" اداره كنند، بنده پيشنهاد مى‏كنم كه، مجلس را ببندند و خوابگاه دانشجويان كنند»

جنگ و دفاع مقدس و نیز حکومت و ولایت مطلقه از دیگر موضوعاتی بود که نقل قول هایی از نهضت آزادی ها راجع به آنها در نامه محتشمی پور درج شده بود. محتشمی پور آورده بود:«نهضت آزادى راجع به "حكومت و ولايت مطلقه" اطلاعيه‏اى منتشر كرده كه در آن آمده است: اين چه فرمانى است و چه انقلابى در ايران و اسلام، كه حكومت را در موضع بالاتر از فرستاده خدا قرار داده به او اختيار مى‏دهد بر خلاف نصّ صريح و شاورهم فى الامر و بدون مشورت با امت تصميم گيرى در مصالح دولت و امور ملت نمايد ... الخ.»

نویسنده نامه با برشمردن مواردی از این دست از امام خواسته بود در خصوص دو سؤال ارشادات لازم را داشته باشند. این دو سؤال عبارت بودند از:«1- آيا نهضت آزادى با چنين عقايد و تفكراتى مى‏تواند به عنوان يك سازمان حزب و تشكيلات سياسى در جمهورى اسلامى به رسميت شناخته شود؟ 2- در حاليكه ماده سى، قانون انتخابات از جمله شرايط تأييد صلاحيت داوطلبان نمايندگى مجلس شوراى اسلامى را:الف) اعتقاد و التزام عملى به اسلام. ب) اعتقاد و التزام عملى به نظام جمهورى اسلامى ايران. مى‏داند. آيا نهضت آزادى صلاحيت دارد كه در انتخابات مجلس شوراى اسلامى شركت نموده و نماينده‏اى در مجلس داشته باشد؟»(17)

و امام در پاسخ نوشتند:«بسم اللَّه الرحمن الرحيم. جناب حجت الاسلام آقاى محتشمى، وزير محترم كشور- ايّده اللَّه تعالى. در موضوع نهضت به اصطلاح آزادى مسائل فراوانى است كه بررسى آن محتاج به وقت زياد است. آنچه بايد اجمالًا گفت آن است كه پرونده اين نهضت و همين‏طور عملكرد آن در دولتِ موقتِ اولِ انقلاب شهادت مى‏دهد كه نهضت به اصطلاح آزادى طرفدار جدى وابستگى كشور ايران به امريكا است، و در اين باره از هيچ كوششى فروگذار نكرده است؛ و حمل به صحت اگر داشته باشد، آن است كه شايد آمريكاى جهانخوار را، كه هرچه بدبختى ملت مظلوم ايران و ساير ملتهاى تحت سلطه او دارند از ستمكارى اوست، بهتر از شوروى ملحد مى‏دانند. و اين از اشتباهات آنها است. در هر صورت، به حسب اين پرونده‏هاى قطور و نيز ملاقاتهاى مكرر اعضاى نهضت، چه در منازل خودشان و چه در سفارت امريكا و به حسب آنچه من مشاهده كردم از انحرافات آنها، كه اگر خداى متعال عنايت نفرموده بود و مدتى در حكومت موقت باقى مانده بودند ملتهاى مظلوم بويژه ملت عزيز ما اكنون در زير چنگال امريكا و مستشاران او دست و پا مى‏زدند و اسلام عزيز چنان سيلى از اين ستمكاران مى‏خورد كه قرنها سر بلند نمى‏كرد، و به حسب امور بسيار ديگر، نهضت به اصطلاح آزادى صلاحيت براى هيچ امرى از امور دولتى يا قانونگذارى يا قضايى را ندارند؛ و ضرر آنها، به اعتبار آنكه متظاهر به اسلام هستند و با اين حربه جوانان عزيز ما را منحرف خواهند كرد و نيز با دخالت بيمورد در تفسير قرآن كريم و احاديث شريفه و تأويلهاى جاهلانه موجب فساد عظيم ممكن است بشوند، از ضرر گروهكهاى ديگر، حتى منافقين اين فرزندان عزيز مهندس بازرگان، بيشتر و بالاتر است.»

امام همچنین در پاسخ خود آورده بودند:«نهضت آزادى و افراد آن از اسلام اطلاعى ندارند و با فقه اسلامى آشنا نيستند. از اين جهت، گفتارها و نوشتارهاى آنها كه منتشر كرده‏اند مستلزم آن است كه دستورات حضرت مولى الموالى اميرالمؤمنين را در نصب ولات و اجراى تعزيرات حكومتى كه گاهى بر خلاف احكام اوليه و ثانويه اسلام است، بر خلاف اسلام دانسته و آن بزرگوار را - نعوذباللَّه- تخطئه، بلكه مرتد بدانند! و يا آنكه همه اين امور را از وحى الهى بدانند كه آن هم بر خلاف ضرورت اسلام است.»

و نتیجه گرفته بودند:«نهضت به اصطلاح آزادى و افراد آن چون موجب گمراهى بسيارى از كسانى كه بى‏اطلاع از مقاصد شوم آنان هستند مى‏گردند، بايد با آنها برخورد قاطعانه شود، و نبايد رسميت داشته باشند. والسلام على من اتبع الهدى.»(18)

امام بعدها نیز از میدان دادن به بازرگان و لیبرال ها ابراز پشیمانی کردند و فرمودند:«من امروز بعد از ده سال از پيروزى انقلاب اسلامى همچون گذشته اعتراف مى‏كنم كه بعض تصميمات اول انقلاب در سپردن پستها و امور مهمه كشور به گروهى كه عقيده خالص و واقعى به اسلام ناب محمدى نداشته‏اند، اشتباهى بوده است كه تلخى آثار آن به راحتى از ميان نمى‏رود، گر چه در آن موقع هم من شخصاً مايل به روى كار آمدن آنان نبودم ولى با صلاحديد و تأييد دوستان قبول نمودم و الآن هم سخت معتقدم كه آنان به چيزى كمتر از انحراف انقلاب از تمامى اصولش و هر حركت به سوى امريكاى جهانخوار قناعت نمى‏كنند، در حالى كه در كارهاى ديگر نيز جز حرف و ادعا هنرى ندارند. امروز هيچ تأسفى نمى‏خوريم كه آنان در كنار ما نيستند چرا كه از اول هم نبوده‏اند. انقلاب به هيچ گروهى بدهكارى ندارد و ما هنوز هم چوب اعتمادهاى فراوان‏ خود را به گروهها و ليبرالها مى‏خوريم، آغوش كشور و انقلاب هميشه براى پذيرفتن همه كسانى كه قصد خدمت و آهنگ مراجعت داشته و دارند گشوده است ولى نه به قيمت طلبكارى آنان از همه اصول، كه چرا مرگ بر امريكا گفتيد! چرا جنگ كرديد! چرا نسبت به منافقين و ضدانقلابيون حكم خدا را جارى مى‏كنيد؟ چرا شعار نه شرقى و نه غربى داده‏ايد؟ چرا لانه جاسوسى را اشغال كرده‏ايم و صدها چراى ديگر.»

امام در ادامه سخنانی را برای همیشه تاریخ بیان کردند:«نكته مهم در اين رابطه اينكه نبايد تحت تأثير ترحمهاى بيجا و بيمورد نسبت به دشمنان خدا و مخالفين و متخلفين نظام، به گونه‏اى تبليغ كنيم كه احكام خدا و حدود الهى زير سئوال بروند. من بعض از اين موارد را نه تنها به سود كشور نمى‏دانم كه معتقدم دشمنان از آن بهره مى‏برند، من به آنهايى كه دستشان به راديو- تلويزيون و مطبوعات مى‏رسد و چه بسا حرف‏هاى ديگران را مى‏زنند صريحاً اعلام مى‏كنم: تا من هستم نخواهم گذاشت حكومت به دست ليبرالها بيفتد، تا من هستم نخواهم گذاشت منافقين اسلام اين مردم بى‏پناه را از بين ببرند، تا من هستم از اصول نه شرقى و نه غربى عدول نخواهم كرد، تا من هستم دست ايادى امريكا و شوروى را در تمام زمينه‏ها كوتاه مى‏كنم و اطمينان كامل دارم كه تمامى مردم در اصول همچون گذشته پشتيبان نظام و انقلاب اسلامى خود هستند كه علاوه بر دهها و صدها صحنه اعلام حضور و آمادگى خود امسال نيز در راهپيمايى 22 بهمن حقيقت آمادگى كامل خويش را به جهانيان نشان دادند و واقعاً دشمنان انقلاب را شگفت زده كردند كه تا كجا حاضر به فداكارى‏اند. من در اينجا خود را شرمنده و كوچكتر از آن مى‏دانم كه زبان به وصف و تقدير از آنان بگشايم.»(19)

ادامه دارد...

پايگاه و اطلاع رساني رجا نيوز

فايل مرتبط:

امام خمینی کجاها مدارا نکرد؟/1- شما منافقینی را که توطئه‌اتان بر ضد ملت ثابت شد، سرکوب خواهیم کرد