بسمه تعالي

بوي سيب سرخ

يكي از دوستان شيخ رجب علي خياط نقل مي كند كه: همراه ايشان به كاشان رفتيم. عادت شيخ اين بود كه هر جا وارد مي شد به زيارت اهل قبور مي رفت. هنگامي كه وارد قبرستان كاشان شديم، شيخ گفت:

«السلام عليك يا اباعبدالله _{عليه السلام}».

چند قدم جلوتر رفتيم فرمود: «بويي به مشامتان نمي رسد؟»

گفتيم:نه! چه بويي؟

فرمود: «بوي سيب سرخ استشمام نمي كنيد؟»

گفتيم:نه!

قدري جلوتر آمديم به مسوول قبرستان رسيديم، جناب شيخ از او پرسيد:

«امروز كسي را اين جا دفن كرده اند؟»

او پاسخ داد: پيش پاي شما فردي را دفن كرده اند و ما را سر قبر تازه اي برد. در آنجا همة ما بوي سيب سرخ را استشمام كرديم. پرسيديم: اين چه بويي است؟

شيخ فرمود: «وقتي كه اين بندة خدا را در اين جا دفن كردند، وجود مقدّس سيّدالشهدا_{عليه السلام} تشريف آوردند، اين جا و به واسطة اين شخص عذاب از اهل قبرستان برداشته شد.»

منبع:كتاب معجزات و كرامات امام حسين_{عليه السلام}/ص۲۹۴

نوشته شده توسط علیرضا در دوشنبه 1388/06/30 ساعت 20:57 موضوع معجرات و کرامات امام حسین (ع) | لینک ثابت

شاهي به دوصد عزت و اجلال آيد با شوکت و فر و جاه و اقبال آيد امروز حسين آيد و فردا عباس خورشيد ز پيش و مه ز دنبال آيد

میلاد امام حسین و حضرت ابولفضل _{علیهم السلام}  بر همه ی شیعیان تبریک باد 

ولادت فرزندی ملکوتی

نخستین جایگاه نور وجود حسین (ع) پس از ولادت، دو دست و آغوش پر مهر پیامبر گرامی (ع) بود.

آن حضرت در کنار درب اتاق فاطمه(ع) ایستاده و طلوع نور و وجود حسین (ع) در افق جهان را انتظار می کشید. هنگامي كه جهان را به نور وجودش نورباران ساخت و آفريدگارش سجده كرد ؛ پيامبر ندا داد كه :«هان اي اسماء! فرزند ملكوتيم را بياور...»

او گفت:«هنوز نظيف و آماده ي ديدارش نساخته ام.»

پيامبر با تعجب فرمود:«شما او را نظيف مي كنيد؟خداوند او را نظيف و پاك و پاكيزه ساخته است.»⁽¹⁾

اسماء نگريست و واقعيت را دريافت و آن كودك ملكوتي را در پارچه اي پشمين به سوي پيامبر (ص) آورد. پيامبر حسين (ع) را در آغوش گرفت و متفكرانه بر او نگريست و گريستن آغاز كرد و در حالي كه آن كودك را مخاطب ساخته بود ، فرمود:«...حسين جان ! به راستي كه بر من گران است ...گران.»⁽²⁾

پس از دست و آغوش پيامبر ، گاهي شانه ي فرشته ي وحي جايگاه او بود و گاهي شانه و دوش و سينه پيامبر. پيامبر(ص) گاهي او را بر روي دستان مقدس ش مي گرفت تا در برابر ديدگان نظاره گر، بوسه بارانش كند و گاهي بالا مي برد تا همه بنگرند و موقعيت او را دريابند.

 ۱-بحار-ج۴۳-ص۲۵۶-ح۳۴.

۲-جلاءالعیون-ج۲-ص۶-بحار-ج۴۳-ص۲۴۳-با اندک تفاوتی.

نوشته شده توسط علیرضا در یکشنبه 1388/05/04 ساعت 0:5 موضوع مناسبت ها | لینک ثابت

كشتي نجات

پيامبر اكرم (ص) فرمود: چون (در شب معراج) داخل بهشت شدم، ديدم كه بر درب آن با خط طلا نوشته شده است:« لا اِلهَ اِلّا الله، مٌحَمَّدٌ حَبيبٌ الله، عَلِيٌّ وَلِيٌّ الله، فاطِمةٌ اَمةٌ الله، اَلْحَسَنٌ وَالْحٌسَيْنٌ صَفْوَةٌ الله، عَلي مٌبْغِضيهِم لَعْنَةٌ الله».  ^{(1) (2)}

يعني؛ « خدايي جز خداي يكتا نسيت، محمد حبيب خداست، علي ولي خداست، فاطمه كنيز خداست، حسن و حسين برگزيده هاي خدايند، بر دشمنان آنان باد لعنت خدا. »

روزي پيامبر اكرم به امام حسين (ع) فرمود: « خوش آمدي اي زينت آسمان ها و زمين! »

يكي از حاضرين به نام ابي بن كعب عرض كرد: آيا جز شما كسي زينت آسمان ها و زمين است؟

حضرت فرمود: « اي ابيّ بن كعب! سوگند به آن كه مرا به حق به پيامبري مبعوث نمود، همانا حسين بن علي (ع) در آسمان ها بزرگتر است از روي زمين، نام او در طرف راست عرش (اينگونه) نوشته شده است:

« انَّ الْحٌسَيْن مِصْباحٌ الْهٌدي وَ سَفينَةٌ النَّجاة»^(۳)

«همانا حسين (ع) مشعل هدايت و كشتي نجات است»

نوشته شده توسط علیرضا در پنجشنبه 1388/04/25 ساعت 15:59 موضوع مطالب خواندنی | لینک ثابت

شفاي پسر فلج

در روز هشتم محرم سال 76 هيأت جوانان مكتب الصادق براي گرفتن نذري به تهرانسر واقع در غرب تهران رفت. در ميان دسته پسر فلجي قرار داشت كه در وسط دسته عزاداري نشسته بود و به زنجير زنان نگاه مي كرد. پدر و مادر و خويشان اين پسر در حال گريه بودند كه نا گهان چند نفر از جوانان از داخل صف خارج شدند و دور اين پسر حلقه زدند و شروع به سينه زدن كردند و يكي از بچه هاي هيأت روضه اي خواند و شفاي اين پسر فلج را به حرمت آقا امام حسين از خدا خواست. در اين حال پدر اين پسر علامتي را براي هيأت نذر كرد كه به طور معجزه آسايي اين پسر دو روز بعد شفاي عاجل گرفت و اين پدر علامتي 15 تيغه را به هيأت مكتب الصادق اهدا كرد.⁽¹⁾

1-نقل يكي از عزاداران امام حسين _{عليه السلام}

نوشته شده توسط علیرضا در یکشنبه 1387/12/25 ساعت 19:57 موضوع معجرات و کرامات امام حسین (ع) | لینک ثابت

بهشت مهیّای یاران حسین

زهیر ترسید نماز با امام حسین (ع) از او فوت شود، لذا برگشت و عرض کرد: « ای مولا ی من! می ترسم نماز از دستم برود. برای ما نماز بخوان.»

امام حسین (ع) ایستاده با اصحابش نماز ظهر را خواندند . وقتی از نماز فارغ شد فرمود:

«این بهشت است که درهایش باز شده و جوی هایش متصل شده و میوه هایش رسیده و قصرهایش زینت داده شده است و بچه ها و حوری هایش جمع شده اند و این رسول الله(ص) و شهدایی که با او کشته شده اند و پدرم و مادرم هستند که انتظار قدوم شما را دارند و به شما بشارت می دهند و آنها مشتاق شما هستند. از دینتان حمایت کنید و از حرم رسول الله (ص) و امامتان و پسر دختر پیامبرتان دفاع کنید . چرا که خدا شما  را امتحان  کرده به ما. شما در جوار جد ما هستید و بزرگوارید نزد ما و اهل دوستی ما هستید . دفاع کنید خداوند شما را خیر دهد.»

وقتی اصحاب امام حسین (ع) این کلام را شنیدند، ضجۀ زده گریه و ناله سر دادند و گفتند:«جان ما فدای جانت و خونمان فدای خون و روح ما فدای شما به خدا قسم تا ما زنده هستیم و جان خود به معرض شمشیر و بدن هایمان را به اختیار تیرها گذاشته ایم، احدی به شما صدمه ای نخواهد رساند تا شاید دور سازیم از شما هجوم صف ها را و مرگ را در راه شما بچشیم که هر کسی امروز چیزی کسب کند رستگار شده و این برای شما پناه دهنده ای از مرگ است.»

سپس زهیربن قین به میدان آمده این چنین رجز می خواند:

«فدای حسین می شوم هدایت کنندۀ هدایت شده، امروز جدت پیامبر (ص) را ملاقات می کنیم ، محمد(ص) و مرتضی علی (ع) را و آن شخص دو بال دار جوان شجاع جعفر طیار را  و  فاطمه(س) و آن پاک مطهر امام حسن (ع) را و هر آن که قبل از ما رفته است از پرهیزگاران را . خدا را دوست شما قرار داده که در راه محبت شما، با زنازاده می جنگیم.»

سپس جنگید تا این که هفتاد سواره را بر خاک انداخت. بعد بر سرش هجوم آوردند و شهیدش کردند. رحمت خدا بر او باد.(1)

1-اولین تاریخ کربلا، ص111-109.

نوشته شده توسط علیرضا در پنجشنبه 1387/10/05 ساعت 13:15 موضوع معجرات و کرامات امام حسین (ع) | لینک ثابت

عالم تمام غرقه دریای خون

حدیث دیگری در داستان قتل امام حسین (ع) روایت می شود که در آن روز ، در بیت المقدس هیچ سنگی را از زمین بر نمی داشتند، جز این که خون تازه زیر آن پیدا می شد و مردم می دیدند که آفتاب بر دیوارها مانند پارچه های قرمز است.

نوشته شده توسط علیرضا در دوشنبه 1387/07/29 ساعت 20:47 موضوع معجرات و کرامات امام حسین (ع) | لینک ثابت

بهشت بر گریه کننده حسین (ع)

در « عیون اخبارالرضا (ع) » مذکور است که هر که واقعه امام حسین (ع) و

آن چه به اورسیده یاد کند و قطره آب از دیده ببارد، حق تعالی گناهان او

را بیامرزد و هر که را در خاطر بگذرد که کاشکی من آن روز می بودم تا در

 پیش امام حسین (ع) جان فدا می کردم، ثواب او مثل ثواب کسی باشد که با

آن حضرت شهید شده باشد. و از آن حضرت مروی است که فرمود:« من دمعت

عیناه فینا دمعه او قطرت علینا قطره بوّاه الله الجنه» و معنی این حدیث نزدیک به

آن است که در حدیث « من بکی علی الحسین » مذکور شد.

نوشته شده توسط علیرضا در چهارشنبه 1387/05/09 ساعت 16:52 موضوع معجرات و کرامات امام حسین (ع) | لینک ثابت

سبز شدن درخت خرما

از حضرت صادق (ع) در حدیثی روایت است که: «حسین (ع) در سفری زیر

درخت خرمای خشکی منزل کرد ، دعا کرد سبز شد؛ برگ و خرما آورد،

بالای درخت رفتند و به قدر کفایت خود چیدند

اثبات الهدا‌ه-ص۲۰۷

نوشته شده توسط علیرضا در سه شنبه 1387/05/01 ساعت 20:2 موضوع معجرات و کرامات امام حسین (ع) | لینک ثابت

راز سجدۀ شکر پیامبر

ابو عبدالرّحمن می گوید: امام صادق (ع) فرمود :

« رسول خدا (ص) در سفری از مرکب خود پیاده شد و پنج مرتبه سجده کرد. وقتی سوار مرکب

شد ، یکی از یارانش عرض کرد : ما کاری از شما دیدیم که تا کنون چنان نکرده بودید؟!

فرمود: «آری ، جبرییل (ع) نزد من آمده و مرا بشارت داد که علی اهل بهشت است، من به

شکرانۀ این نعمت به پیشگاه خدای متعال سجده آوردم . وقتی سربرداشتم گفت: فاطمه هم اهل

بهشت است. من به شکرانۀ آن نیز سجده کردم، هنگامی که سربرداشتم گفت: حسن و حسین دو

سرور جوانان بهشتی اند. باز هم به شکرانۀ آن سجده کردم. چون سربرداشتم گفت: هر کس هم

که ایشان را دوست بدارد، اهل بهشت است. من به شکرانۀ آن سجده کردم، چون سربرداشتم

گفت: هرکس هم که دوست دوستان ایشان باشد، اهل بهشت است و من به شکرانۀ آن نیز

سجده نمودم.»۲

۲-امالی شیخ مفید -ص۳۲

نوشته شده توسط علیرضا در دوشنبه 1387/03/27 ساعت 11:37 موضوع معجرات و کرامات امام حسین (ع) | لینک ثابت

نخستین کلام حسین (ع)

در آن هنگام که هنوز حسین (ع) زبان نگشوده بود ، پیابر (ص) برای انجام نماز مستحبی

ایستاد. حسین (ع) نیز در کنارش بود. رسول خدا (ص) فرمود :«اَللهُ اکبرُ» ، حسین (ع)

نتوانست این جمله را بگوید. پیامبر (ص) شش بار این جمله را تکرار کرد، ولی حسین (ع)

همچنان توان گفتن این جمله را به طور کامل نداشت. هنگامی که پیامبر (ص) برای بار هفتم

فرمود:« الله اکبر» ، حسین (ع) زبان گشود و به طور کامل و شیوا جمله فوق را ادا نمود. امام

صادق (ع) می فرماید:« از این رو گفتن 7 تکبر در آغاز نماز (قبل از تکبیرۀ الاحرام ) سنّت

(مستحبی) گردید». (1)

۱-بحارالانوار-ج۴۳-ص۳۰۷

به این ترتیب نخستین کلام حسین (ع) هنگام زبان بازکردن «الله اکبر» بود و سرانجام خون

پاکش را برای بزرگداشت « الله اکبر» سخاوتمندانه و قهرمانه ایثار کرد. (۲)

۲-نگاهی به زندگی امام حسین (ع)-ص۲۲و۲۳

نوشته شده توسط علیرضا در سه شنبه 1387/03/21 ساعت 16:38 موضوع معجرات و کرامات امام حسین (ع) | لینک ثابت

درخشندگی ویژه امام حسین (ع)

فاطمه (س) می فرماید:درخشش نور امام حسین (ع) به گونه ای بود که در هنگام

 حمل وی ، پیامبر(ص) به من فرمود:« فَاِنّی أَری فی مُقدّمِ وَجهِکِ ضَوءاً وَ نُوراً وَ

 ذلِکَ اِنَّکِ سَتَلِدینَ حُجَّهً لهذا الخلق۱؛دخترم! من در پیشانی تو درخشندگی و

 نورانیت ویژه ای می بینم و این نور نشانگر آن است که به زودی حجّت خدا بر این

 مردم را به دنیا خواهی آورد.»

 پرتو نور حسین (ع) به صورتی بود که مادرش(ع) می گفت:« در شبهای تار به

 چراغ نیاز نداشتم.»۲

 ۱-بحار،ج۴۳،ص۲۷۲

۲-بحار،ج۴۳،ص۲۷۳؛عوالم،ج۱۷،ص۱۱

نوشته شده توسط علیرضا در پنجشنبه 1387/03/16 ساعت 16:29 موضوع معجرات و کرامات امام حسین (ع) | لینک ثابت