نوجوان کربلا

ســربـــاز نـــوجوانم، ســـالار کـــودکـــــانم

رفــــتم کــه در مــــیان دشــمن رجز بخوانم

مــــی دانـــــم ایـــن مـصیبت جان مرا بگیرد

خــــواهم عــــمو بـبیند در بـــین کـــشتگانم

تنـــــهایی عـــمویم، شـــد بــغض این گلویم

مـــی ســــوزد از بـــرایش تــا مغز استخوانم

راهــــی قـــــتلگاهم ، تـــه مــــاندۀ ســپاهم

در لــشکـــر عـــموجــان ، ســرباز بـی نشانم

ای دل زمان یاری است، خون عموم جاری است

ای عــمّه جــــان زهرا ، دیــــگر مـــکن نهانم

از چــــه امــام دینم، گـــوید کـــه بی معینم

پــــس مـــن چـــکاره هــستم، زنده چرا بمانم

یــا سیــّدی حــبیبی ، کــــی گـــفته تـو غریبی

عبـــدالله تـــو ایــنجاست ، من بر تو خون فشانم

جــــانباز کـــربلایم ، ســــوغات مـــجـــتــبایم

آری به امـــر بابا ، مـــن بـــر تـــو مــیهــمـانم

مــن پـــشت خـــیمه بـودم ، یک دم نظر نمودم

دیدم تــــن عـــمو شد ، پــــامال دشـمنانم

آری عمو غریب است ، مهمانی اش عجیب است

مـن دیــگر از خــجالت ، در خیمه ها نمانم

ای دشـــمن ســـتمـــگر ، نــیزه مزن به مضطر

یا دســـت مـــن جـدا کن ، یا که بگیر جانم

بیـــداد مـــی کنم مـــن ، فــــریاد می کنم من

کشـــتند عـــموی مـــا را  ، ای اهل کاروانم

قــاتل به نـــیزه مـــی زد ، مقتول خنده می کرد

شـــد قـــربهً الی الله، کـــشته عـزیز جانم

دشــــمن حــــیا نـــدارد ، بـــا نــیزه می فشارد

بر لثــــۀ عــــمویم ، آتــش گرفت نهانم

دیــدم عـــمو سرش را ، گـــاهی بــلند می کرد

مــــی گفت نــــیزه ات را ، بردار از دهانم

نوشته شده توسط علیرضا در پنجشنبه 1388/09/26 ساعت 23:50 موضوع شعر | لینک ثابت